sobota, 11 lutego 2017

Leczenie problemów odcinka szyjnego kręgosłupa masażem

https://pl.wikipedia.org/wiki/B%C3%B3l_plec%C3%B3w#/media/File:Cervical_Xray_Lower_AP_View.jpg

 Problemy związane z odcinkiem szyjnym mogą być spowodowane wielorakimi przyczynami. Związane są często z przeciążeniami statycznymi, co oznacza że w długotrwały sposób powielamy nieprawidłowe wzorce postawy ciała wymuszone pracą zawodową bądź też spowodowane niedbaniem o prawidłową postawę ciała. Te nieprawidłowe wzorce ruchowe powodują złe ustawienie głowy i szyi. Należą do nich m.in. garbienie się i wysuwanie głowy w przód podczas pracy biurowej. To z kolei niesie za sobą przeciążenia mięśniowe oraz zmianę prawidłowego wygięcia kręgosłupa szyjnego, a także ustawienia kręgów. Zmiany wywołane przeciążeniami dynamicznymi oznaczają natomiast nadmierny wysiłek mięśniowy, czyli ruchy powielane wielokrotnie. Do ruchów tych należą m.in. skręty głowy w kierunku prawym i lewym u instruktorów nauki jazdy. Wady anatomiczne to kolejne z przyczyn zwyrodnień kręgosłupa szyjnego. Należą do nich skrzywienia kręgosłupa, spłycenia bądź pogłębienia naturalnych wygięć kręgosłupa, wady genetyczne zmieniające prawidłową strukturę kręgosłupa. Problemy odcinka szyjnego mogą zaistnieć na skutek przebytych urazów np. po wypadkach komunikacyjnych w wyniku których po zderzeniu się samochodów siła uderzenia powoduje gwałtowny ruch w przód szyi i głowy. Również choroby kośćca jak gruźlica czy osteoporoza przyczyniają się do uporczywych problemów z kręgosłupem.

Te wszystkie sytuacje skutkują szybkim zużyciem się materiału kostnego kręgosłupa szyjnego. Równolegle zachodzi zmiana ustawienia krążków międzykręgowych powodujący ich odwodnienie oraz luzowanie się w przestrzeniach stawowych. To z kolei powoduje tarcie o siebie trzonów kręgów, ponieważ nie mają już prawidłowo ustawionego fundamentu jakim są krążki międzykręgowe. Owe tarcie powoduje tworzenie się dziobów kostnych – „osteofitów”. Wszystkie te czynniki łącznie doprowadzają do niestabilności odcinka szyjnego kręgosłupa i możliwości przemieszczania się krążków międzykręgowych poza obręb trzonów kręgów. Doprowadza to w ostateczności do dyskopatii z uciskiem na korzenie nerwowe odchodzące od kręgosłupa i unerwiające poszczególne części ciała. W przypadku odcinka szyjnego jest to głowa, szyja, barki i ręce. Owe wysuwanie się krążków międzykręgowych to nie jest jednak jak w powszechnym mniemaniu „wyskoczenie dysku”. Proszę pamiętać, że w Naszym organizmie wszystko ma swoje idealne miejsce. Zmiany ustawienia tkanek nie mogą spowodować że coś nam wyskoczy, bo zaraz obok nie ma pustej przestrzeni, ale inne tkanki. Krążki międzykręgowe obudowane są od góry i dołu kręgami, a od przodu, tyłu i boków grubymi i silnymi więzadłami i mięśniami. Krążki więc nigdzie nie wypadają, one jedynie zmieniają swoje ukształtowanie. Sama substancja krążków jest galaretowata po to, żeby trzony kręgów w momencie kiedy chodzimy czy pracujemy pracowały na nich jak na łóżku wodnym. Działa to na podobnej zasadzie jak wylanie napoju z pojemnika w kosmosie, gdzie nie ma grawitacji. Po rozlaniu dryfuje w powietrzu jako zwarta całość, ale przyjmuje różne konfiguracje ułożenia. Tak samo zachowują się krążki międzykręgowe, które pod wpływem przeciążeń i zmian ustawienia kręgów zmieniają swoje ukształtowanie np. bardziej się spłaszczając czy też wysuwając w którąś stronę, pozostają jednak w zwartej strukturze jako całość . Nawet w najgorszym stadium dyskopatii, kiedy dochodzi do pęknięcia krążka, kawałek krążka międzykręgowego oddzieli się od reszty, ale pozostaje w bliskim kontakcie z całością, ponieważ okoliczne tkanki oraz proces regeneracji powstałego uszkodzenia blokują możliwość oddalenia się od krążka.

Jednakże w momencie kiedy dojdzie już do zmian ustawienia krążka międzykręgowe niesie to za sobą cały szereg negatywnych skutków. Tak jak pisałem wcześniej wszystkie tkanki mają swoje miejsce w naszym ciele i w momencie gdy coś się zmienia w ich ustawieniu odbija się to na okoliczne sąsiadujące tkanki. Od kręgosłupa odchodzą włókna nerwowe unerwiające nasze ciało. Wysunięcie się krążka to wiec ucisk na nerwy. Ucisk na nerwy powoduje bóle promieniujące w tym przypadku w kierunku głowy bądź ręki aż do palców, mrowienie i drętwienie tychże okolic, nadmierne bądź coraz słabsze odczuwanie bodźców, nawet niemożność poruszania daną okolicą ciała np. ręką. W bliskości z kręgosłupem są żyły, mięśnie, tętnice, rdzeń kręgowy, układ limfatyczny stąd też zmiany dotykają wielu tkanek jednocześnie. Ucisk na rdzeń kręgowy może spowodować trwałe kalectwo. Nacisk na żyły i tętnice powoduje gorsze ukrwienie mózgu, mięśni, okolicznych narządów czy tkanek. To z kolei objawia się bólami czy zawrotami głowy, szumami w uszach, mroczkami przed oczami, trudnością w połykaniu czy niedotlenieniem. Kolejne tkanki zmieniają swoje ustawienie, swoją pracę, wpływając na sąsiednie tkanki. Zmiany kręgów szyjnych powodują nieprawidłowe ustawienia mięśni, jedne przeciążane są do granic możliwości inne osłabiane przez zmniejszenie ich pracy. Napięte mięśnie z kolei napierają na żyły, tętnice blokując ich ukrwienie, a także wpływając na układ limfatyczny, którego utrudniona praca może doprowadzić do obrzęku. Co więcej silna rotacja trzonów kręgów w odcinku szyjnym powoduje napieranie tychże kręgów na okoliczne tkanki, a poprzez nie może wywoływać ucisk na tarczyce. Taki stan powoduje nieprawidłową pracę tarczycy i niedożywienie jej przez osłabienie ukrwienia tego narządu. Taki stan może doprowadzić do choroby zwanej Hashimoto.

https://pl.wikipedia.org/wiki/Tarczyca#/media/File:Illu_thyroid_parathyroid.jpg


Co należy robić żeby uniknąć tego typu problemów? Z pewnością bardziej dbać o swoją postawę ciała. Sylwetka musi być zawsze utrzymywana w pozycji wyprostowanej zarówno kiedy chodzimy, siedzimy czy kiedy stoimy.

Początkowo odczuwa się duży dyskomfort z tego powodu, ma się poczucie „palenia” mięśni, z czasem jednak ten nieprzyjemny dyskomfort mija. Jednym z elementów rehabilitacji jest również basen. Jest to bardzo dobra forma rehabilitacji, ponieważ woda w ogromnym stopniu odciąża kręgosłup. Zalecam pływanie wyłącznie stylem grzbietowym tzn. na plecach, ponieważ pozostałe style nie mają znaczenia terapeutycznego, a wręcz szkodziłyby Pacjentowi. Pływanie tym stylem powinno być wykonane swobodnie, rekreacyjnie, z deseczką na klatce piersiowej, na kolanach czy za głową. Takie pływanie nie tylko odciąża kręgosłup, ale również wzmacnia krótkie mięśnie przykręgosłupowe odpowiadające za naszą postawę ciała, a także powoduje, że kręgosłup jest idealnie wyciągnięty w linii prostej co wspomaga delikatną mobilizację nieprawidłowo ustawionych kręgów i powrotu ich we właściwe miejsce. Bardzo dobrą formą rehabilitacji jest również uczęszczanie na zajęcia pilates. Ważne jednak, aby były to zajęcia z indywidualnym tokiem ćwiczeń.

Wiele problemów z odcinkiem szyjnym można skutecznie leczyć terapią masażu. Jedna z moich Pacjentek miała następującą diagnozę lekarską: „stan po discektomii (wycięcie krążka międzykręgowego bądź jego części) i stabilizacji implantem na poziomie C4/C5, blok kostny kręgów C5/C6, lordoza kręgosłupa szyjnego spłycona, nasilona brzeżna osteofitoza kręgów szyjnych, krążki międzykręgowe kręgosłupa szyjnego wykazują cechy dehydratacji jąder miażdżystych, przyśrodkowe obustronne wypukliny jąder miażdżystych C3/C4 i C6/C7”. Lekarz nie dawał szans Pacjentce na normalne funkcjonowanie bez operacji. Pacjentka zgłaszała ból promieniujący od szyi na tylną część głowy, kilkunastomiesięczny okres „prawie nie spania” spowodowanego brakiem pozycji bez bólowej podczas snu, trudność w wykonywaniu podstawowych czynności codziennych, przedłużający się wysiłek objawiał się silnymi napadami bólowymi, zmaganie się z mniejszymi bądź większymi bólami permanentnie, ograniczoną ruchomość odcinka szyjnego, a także charakterystyczne dla problemów szyjnych uwypuklenie (mały garbik) tkankowe w okolicy C6/C7. Pacjentka po zastosowaniu terapii dziesięciu zabiegów masażu zauważyła następujące zmiany: możliwość normalnego spania i „w końcu się wyspania”, zmniejszenie dolegliwości bólowych w ciągu dnia, a wyeliminowanie tych najsilniejszych, poprawę ruchomości odcinka szyjnego oraz większą odporność na wysiłek w ciągu dnia, a także „wciągnięcie się” małego garbika w okolicy zgięcia szyi. Te duże zmiany nastąpiły w niecały miesiąc od rozpoczęcia terapii. Wszystko to osiągnięte za pomocą terapii masażu, gdzie jak widzimy nigdy nie można powiedzieć że stan jest już zbyt zaawansowany, zawsze jest szansa na poprawę stanu zdrowia, a wszechstronność zabiegów masażu z pewnością to gwarantuje.

Technik masażysta Arkadiusz Kamiński


Kopiowanie niniejszego artykułu lub jego części jedynie za pisemną zgodą autora. Dzielenie się artykułem poprzez podanie linka do niego, jak najbardziej zalecam.

piątek, 10 lutego 2017

Dieta w niedoczynności tarczycy


Tarczyca jest to niezbędny do życia narząd położony w okolicy szyi. Zazwyczaj składa się z dwóch płatów i łączącej ich cieśni, rzadziej mamy do czynienia z różnymi anomaliami rozwojowymi.  Gruczoł ten służy do produkcji hormonów tarczycy: tyroksyny (T4) i trójjodotyroniny (T3), które z krwią są rozprowadzane po całym organizmie i wykorzystywane przez każdą komórkę naszego organizmu.

Czym jest niedoczynność tarczycy i jakie są jej przyczyny?

Jest to stan niedostatecznego wydzielania hormonów tarczycy oraz są to skutki niedoboru hormonów tarczycy. Najczęstszym powodem zaburzeń jest zapalenie tarczycy m.in. choroba Hashimoto. Częstą przyczyną niedoczynności tarczycy jest również usunięcie gruczołu z powodów medycznych, rzadziej (u osób młodych) wynika z niedoboru jodu lub wrodzonego zaburzenia, jeszcze rzadziej stanowi skutek choroby przysadki mózgowej bądź działaniem niektórych leków.

Objawy niedoczynność tarczycy:
• wysuszenie skóry (zwłaszcza na łokciach i kolanach), 
• obrzęki, wzrost masy ciała (ale nie zawsze ilości tkanki tłuszczowej), 
• zaparcia, 
• osłabienie, 
• objawy depresji,
• pogorszenie sprawności intelektualnej,
• choroby układu sercowo-naczyniowego.

Leczenie niedoczynność tarczycy dietą

Białko
Udział energii pochodzącej z białka/dzień stanowić powinien ok. 15-20% konsumowanych pokarmów. Ważne jest tutaj pełnowartościowe białko – wpływa ono na przyspieszenie spowolnionego tempa przemiany materii z powodu niedoczynności tarczycy.
Źródłem białka jest:
suszone nasiona strączkowe, kurczak, wołowina, wieprzowina(schab surowy z kością), cielęcina, ryby, jajka, mleko i jego przetwory, ser twarogowy.

Tłuszcze
Należy ograniczyć spożycie tłuszczy; jednocześnie zastępując nasycone kwasy tłuszczowe wielonienasyconymi (WNKT), a przede wszystkim kwasami omega-3 – kwasy te nadają odpowiednią płynność oraz integralność błonie komórkowej, co ułatwia oddziaływanie hormonów tarczycy na komórki.
Źródła WNKT:
oliwa z oliwek, olej rzepakowy, z pestek winogron, słonecznikowy, nasiona i ziarna (sezamu, słonecznika, pestek dyni), orzechy (laskowe, włoskie, koksowy), ryby morskie (węgorz, łosoś, dorsz).

Węglowodany
Węglowodany proste należy zastępować złożonymi, gdyż zapewnia to stopniowe uwalnianie glukozy do krwi; ma to znaczenie w kontekście zaburzenia metabolizmu węglowodanów, które może towarzyszyć niedoczynności tarczycy.
Źródła złożonych węglowodanów: 
mąka (ryżowa, pszenna typu 500, żytnia typu 2000, gryczana), kasze (ryż brązowy, gryczana, jaglana), makarony (makaron bezjajeczny z semoliny, makaron dwujajeczny), pieczywo (chleb chrupki, chleb żytni razowy), warzywa (soczewica czerwona, nasiona suche, groch nasiona suche, ziemniaki, szparagi itp.), nasiona i ziarna (len, słonecznik, sezam).

Błonnik pokarmowy
Dzienne spożycie błonnika powinno być zawarte w granicach 20 – 40g/dzień – odpowiednia podaż płynów ok. 1,5-2l/ dzień zapewnia odpowiednie efekty fizjologiczne związane z obecnością włókna pokarmowego.
Źródłem błonnika jest:
produkty zbożowe (otręby pszenne, płatki zbożowe – żytnie, kukurydziane), mąka żytnia, grube kasze ( ryz brązowy, kasza gryczana), warzywa (nasiona roślin strączkowych (fasola biała, szparagowa), korzeniowe (pietruszka, burak), owoce (owoce suszone), drobnopestkowe (malina, truskawka).

Warzywa kapustne 
Zawierają one glukozylany, które wykazują działanie wolotwórcze, dlatego zalecam gotowanie warzyw kapustnych w dużej ilości wody, bez przykrycia krojenie ich w grubsze kawałki, wybierać można również takie warzywa mrożone zawierają one wtedy ok. 30-40% mniej substancji wolotwórczych.

Soja
Zalecam odpowiednią podaż jodu przy spożywaniu soi, gdyż może powodować ona wola lub cechy niedoczynności tarczycy oraz może zakłócać wchłanianie niektórych leków stosowanych przy niedoczynności tarczycy (zalecam unikania spożywania soi na I śniadanie, gdyż może ona zaburzać przyjmowane leki na niedoczynność tarczycy).


Zalecam również zwrócenie uwagi na następujące witaminy oraz składniki mineralne:

JOD 
Funkcje: 
Jod jest niezbędny do prawidłowego funkcjonowania tarczycy (wchodzi w skład hormonów tarczycy, które biorą udział w regulowaniu podstawowych funkcji życiowych: kontrolują temperaturę, układ nerwowy, mięśniowy, podział komórek  przez co wpływa na tempo metabolizmu w organizmie),  zapobiega powstawaniu wola.
Źródła: 
Sól jodowana, ryby morskie, owoce morza, drożdże, morszczyn, cebula.

SELEN
Funkcje: 
Jest to mikroelement działający bezpośrednio w połączeniu z witaminą E. Bierze udział w eliminacji wolnych rodników i metali ciężkich takich jak arsen, kadm, srebro i rtęć, bierze udział w przemianie hormonów tarczycy.
Źródła: 
Żywność pochodzenia morskiego, mięso, kukurydza, mąka pełnoziarnista, warzywa strączkowe.

ŻELAZO
Funkcje: 
Najistotniejszy składnik czerwonego barwnika krwi (hemoglobiny), niezbędny także w procesie tworzenia czerwonych ciałek krwi w szpiku kostnym, żelazo wiąże dwutlenek węgla w hemoglobinie i transportuje go do płuc, skąd jest on usuwany. Pierwiastek ten jest także składnikiem wielu enzymów i białek biorących udział w metabolizmie organizmu. Bierze udział w syntezie DNA, niezbędny do prawidłowej budowy skóry, włosów, paznokci, do prawidłowego funkcjonowania układu odpornościowego.
Źródła:  
Mięso, wątroba, ryby, żółtko jaj, twaróg, orzechy, mleko, warzywa strączkowe, brokuły, szpinak, krewetki.

CYNK
Funkcje: 
Jest niezbędny do syntezy DNA i RNA, białek, insuliny i nasienia, niezbędny dla prawidłowego funkcjonowania systemu immunologicznego oraz do aktywacji ponad 80 enzymów. Bierze udział w metabolizmie węglowodanów, tłuszczy, białek i alkoholu. Potrzebny w procesie ochrony przed wolnymi rodnikami, odczuwania smaku i zapachu, ma wpływ na wygląd włosów i paznokci.
Źródła: 
Chude mięso, chude mleko, żółtko jaj, mąka pełnoziarnista, orzechy, żywność pochodzenia morskiego.

WITAMINA A
Funkcje: 
Aktywność witaminy A wykazuje szereg związków strukturalnie spokrewnionych. W organizmie zwierzęcym jest to Retinol oraz jego pochodne. W roślinach i grzybach witamina A występuje tylko jako prowitamina i jej głównym związkiem jest ß-karoten, ponadto występują związki określane jako Karotenoidy. Witamina A zapobiega kurzej ślepocie, osłabieniu wzroku, pomaga w leczeniu wielu chorób oczu, wchodzi bowiem w skład rodopsyny, światłoczułego barwnika znajdującego się w pręcikach siatkówki oka. Witamina A zapewnia również prawidłowy wygląd skóry i wpływa na syntezę białek, lipidów i hormonów tarczycy, utrzymuje w zdrowiu błonę śluzową jamy ustnej, nosa, gardła, płuc, przewodu pokarmowego oraz zwiększa oporność na zakażenia.
Źródła: 
Jako  Retinol i pochodne: w wątrobie, tranie z rybiej wątroby, żółtku jaja, mleku, maśle, margarynach. Jako ß-karoten i pochodne (prowitamina A): w czerwonych i żółtych owocach oraz warzywach (marchewce, dyni, morelach, brzoskwiniach), ciemno zielonych częściach warzyw (szpinak, brokuły, jarmuż, sałata).

WITAMINA D
Funkcje: 
Witamina D pełni istotną funkcję w regulowaniu przemiany wapnia i fosforu oraz tworzeniu kości. Witamina ta wzmaga wchłanianie wapnia i fosforu z jelit, a także hamuje ilość wapnia wydalanego z organizmu. Jest także niezbędna do optymalnego formowania układu szkieletowego, pośrednio wpływa na prawidłowe przewodzenie nerwowe oraz prawidłową pracę serca.
Źródła: 
Syntetyzowana przez organizm pod wpływem światła słonecznego, występuje w tranie z wątroby ryby, sardynkach, makrelach, śledziach, łososiu, tuńczyku, żółtku jaja, wątrobie, mleku i jego przetworach.

WITAMINA C
Funkcje: 
Witamina C, uczestniczy w produkcji kolagenu i podstawowych białek w całym organizmie (kości, chrząstki, ścięgna, więzadła), uczestniczy w procesach metabolicznych jako substancja przenosząca elektrony, jako jeden z najważniejszych przeciwutleniaczy pełni także istotną funkcję w reakcjach odtruwania i odporności organizmu chroniąc go przed procesami utleniania, uczestniczy w metabolizmie tłuszczów, cholesterolu i kwasów żółciowych, uczestniczy w regeneracji witaminy E, jest czynnikiem stabilizującym układ odpornościowy i immunologiczny, hamuje powstawanie w żołądku rakotwórczych nitrozoamin. Ma właściwości bakteriostatyczne i bakteriobójcze w stosunku do niektórych drobnoustrojów chorobotwórczych, bierze udział w biosyntezie hormonów kory nadnerczy, podnosi odporność organizmu.
Źródła:  
Występuje w owocach dzikiej róży, czarnej i czerwonej porzeczce, czerwonej i zielonej papryce, brukselce, czarnym bzie, kalafiorze, truskawkach, szpinaku, kiwi, pomarańczach, cytrynach, malinach, grejpfrutach, pomidorach, ziemniakach, kapuście, cebuli, brokułach, kalarepie, szparagach, poziomkach, wątrobie, jeżynach.

dietetyk, Piskorska Barbara

Kopiowanie niniejszego artykułu lub jego części jedynie za pisemną zgodą autora. Dzielenie się artykułem poprzez podanie linka do niego, jak najbardziej zalecamy.


Bibliografia:


czwartek, 26 stycznia 2017

Kurkuma - nie daj się grypie





Sezon grypowy w pełni. Jak powszechnie wiadomo nie należy tej choroby lekceważyć, bo skutki niedoleczenia mogą być groźne. Jednak najlepsze co możemy zrobić, to chorobie zapobiegać. Jest to niewątpliwie trudne zadanie - zwłaszcza dla osób, które pracują w dużych skupiskach ludzkich. Ponieważ kwestie profilaktyki mnie interesują, więc słucham dobrych rad. Ostatnio najczęściej wymienianym panaceum jest kurkuma.


Wszyscy o niej słyszeli, ale czy wszyscy wiedzą jakie ma właściwości? Bo poza tym, że jest znaną przyprawą, jest również rośliną o właściwościach leczniczych.
Do niedawna kurkuma kojarzona była tylko z egzotyczną kuchnią, jadaliśmy ją więc rzadko. Gdy naukowcy dowiedli, że działa antynowotworowo i poprawia odporność, stała się najbardziej pożądaną przyprawą. Kurkumę nazywa się "przyprawą życia" - chroni wątrobę, serce, mózg, wzmacnia odporność.


Właściwość tę kurkuma zawdzięcza obecności kurkuminy, która wspomaga organizm w niszczeniu wielu chorobotwórczych bakterii (w tym ropotwórczych), wirusów i grzybów (w tym wywołujących kandydozę). Zdaniem naukowców, kurkumina podnosi poziom peptydu, który chroni organizm przed zainfekowaniem. Działanie kurkuminy wspomagają olejki eteryczne kurkumy – one również mają właściwości przeciwbakteryjne.

Według wielu zwolenników ajurwedy (w największym skrócie: powstały ok. 5 tys. lat temu indyjski system leczniczy opary na metodach naturalnego uzdrawiania, w tym ziołolecznictwie), w czasie infekcji górnych dróg oddechowych czy podczas zwykłego przeziębienia, warto spożywać potrawy z kurkumą, pić napar z kurkumy (warto wzbogacić go cytryną lub imbirem) lub choćby dodawać przyprawę do herbaty. (www)
Najważniejszym aktywnym związkiem chemicznym w kurkumie jest kurkumina. – Ale okazuje się, że kurkumina wyekstrahowana z kurkumy nie ma takiego działania jak cała przyprawa. Przyjmowanie suplementów diety z kurkuminą nie daje tak pozytywnego efektu jak przyprawienie dania kurkumą. Dopiero związki takie jak turmerony w połączeniu z kurkuminą mają działanie przeciwzapalne i przeciwnowotworowe. (www)  
Kurkuma  ma dobry wpływ na dolegliwości trawienne, obniża poziom cukru i cholesterolu, wspomaga w leczeniu chorób oczu, przyspiesza procesy naprawcze w ludzkim mózgu. Poza tym wszystkim jest ciekawą przyprawą, która urozmaici tradycyjną kuchnię.


Źródła podają, że przyswajanie kurkumy zwiększa się w obecności pieprzu i papryki (i to aż kilka tysięcy razy). Tam więc, gdzie stosujemy kurkumę, stosujmy też przynajmniej jedną z tych przypraw albo szczyptę chili.

Jeśli, wśród naukowców nie ma jednoznacznego stanowiska kiedy najlepiej jest absorbowana kurkuma, właściwe jest stosować tak zaleca medycyna ajurwedyjska. Np. na Sri Lance lekarze leczniczo zalecają przyjmować z tłuszczem np. pełne mleko lub olej kokosowy. Z drugiej strony, kurkuma jest obecna w codziennym lankijskim menu, wchodzi w skład ostrej mieszanki curry więc jest spożywana także w obecności pieprzu. (www)
Warto zwrócić uwagę na jakość kupowanej przyprawy. Najlepiej unikać tej pochodzącej z Chin.



Złote Mleko – napój z kurkumą na przeziębienie, odporność, dobry sen i… depresję

Jest wiele przepisów na przyrządzanie mikstur leczniczych z udziałem kurkumy– jednym z nich jest Złote Mleko – tradycyjny ajurwedyjski napój rozgrzewający, który podnosi odporność, zwalcza infekcje, usuwa śluz, smaruje stawy, ułatwia zasypianie i jest skuteczny przy leczeniu depresji.



W szklance ciepłego mleka rozpuścić 1 łyżeczkę pasty z kurkumy (najlepiej zacząć od ½ łyżeczki), można dosłodzić miodem. Opcjonalnie można dodać odrobinę czarnego pieprzu (ze względu na piperynę) oraz/lub szczyptę imbiru.  (www)
(Dobre również z cynamonem :))

Kurkuma  - polecamy

KS

Źródła:










piątek, 9 grudnia 2016

Wspomaganie jelit dietą


Jelita pełnią bardzo ważną funkcje w organizmie człowieka odpowiadają bowiem za procesy trawienia i wchłaniania substancji odżywczych. Jelita dzielą sie na jelito cienkie i jelito grube. Błona śluzowa jelita cienkiego jest pofałdowana i pokrywają ją kosmki jelitowe, które odpowiadają za wchłanianie substancji odżywczych. Jelita w dwudziestu procentach są odżywiane przez krew zaś w osiemdziesięciu procentach przez pokarm znajdujący się w jelitach. Substancję odżywcze strawione w jelitach przez naczynia krwionośne dostają się do krwi, więc ważne jest abyśmy zwracali uwagę na to co jemy. Oznacza to, że zarówno dobre jak i złe składniki znajdujące się w naszej żywności dostają się do naszego krwioobiegu - jesteśmy wiec tym co jemy.
                 
Jelita zasiedlone są przez mikroflorę jelitową, która pełni wiele ważnych funkcji w organizmie m.in. odpornościową. Mikroflora jelita ma zasadniczą funkcję w procesie trawienia m.in. odpowiada za fermentację niestrawionych resztek pokarmowych oraz śluzu wytworzonego przez nabłonek jelit. U osób dorosłych przewód pokarmowy jest zasiedlony głównie przez bakterie beztlenowe m.in. Bacteroides, Bifidobacterium, Eubacterium, Clostridium, Lactobacterium. Bakterie tlenowe stanowią mniejszość mikroflory jelitowej i są to m.in. Enterococcus i Enterobacteriacaeae. Skład mikroflory jelitowej jest inny u każdego człowieka podobnie jak linie papilarne. Mikroflora jelitowa odpowiada również za utrzymywanie szczelności jelit co zapobiega przedostawaniu się niepożądanych substancji z jelit do naszego organizmu. 

Jak odżywiać prawidłowo jelita?

W budowaniu odpowiedniej flory jelitowej biorą udział m.in. mleczne napoje fermentowane. Mleczne napoje fermentowane są to produkty otrzymane z mleka pełnego, normalizowanego pod względem zawartości tłuszczu lub odtworzonego z mleka w proszku, które poddane zostały procesowi fermentacji prowadzonej przez swoiste drobnoustroje, charakterystyczne dla danego rodzaju napoju. Napoje te zawierają dobre bakterie, które wspomagają skład mikroflory jelit m.in. Lactococcus, Leuconostoc, Lactobacillus oraz bakterie kwasu mlekowego w zależności od danego typu napoju.




Napoje te charakteryzują się wysoką wartością odżywczą, są źródłem witamin z grypy B (głównie ryboflawiny) oraz składników spożywczych ( głównie wapnia, fosforu, potasu, magnezu i cynku) oraz w zależności zawartości tłuszczu witaminy rozpuszczalne w tłuszczach A, D, E i K. Zawierają one mniejszą ilość laktozy w porównaniu do mleka, gdyż zostaje ona rozłożona podczas procesowi fermentacji tych produktów. Napoje te są dobrym źródłem dobrze przyswajalnego białka z diety. Należy wybierać naturalne mleczne napoje fermentowane oraz unikać ich smakowych  odpowiedników, gdyż zawierają one w swoim składzie dodawany cukier, który może powodować, że wartość energetyczna napoju może wzrosnąć o 100%.
Do mlecznych napojów fermentowanych należą m.in. kefir, kumys, maślanka, jogurt, mleko acidofilne.

Błonnik pokarmowy

Błonnik pokarmowy (włókno pokarmowe) są to substancje nierozpuszczalne w kwasie i alkoholu, które zmniejszają wartość energetyczną pokarmu i nie ulegają enzymatycznemu trawieniu w przewodzie pokarmowym człowieka. Dzieli się on na:
  • nieskrobiowe polisacharydy (celuloza, hemicelulozy, pektyny, polisacharydy roślin morskich, gumy i śluzy roślinne) - występują one w owsie, nasionach roślin strączkowych, gumie guar, jęczmieniu, jabłkach, owocach cytrusowych, truskawkach, marchwi, otrębach, warzywach, mące pszennej z pełnego przemiału, pełnych ziarnach zbóż,
  • ligniny - występują one w dojrzałych warzywach, owocach, pszenicy i nasionach. 

Wpływa on korzystnie na czynność przewodu pokarmowego po przez:

  • zmniejszenie czasu pasażu jelitowego i zwiększenie objętości stolca,
  • stymulowanie procesów fermentacji w jelicie grubym,
  • obniżenie we krwi stężania cholesterolu ogółem i cholesterolu frakcji HDL,
  • obniżenie we krwi poposiłkowego stężenia glukozy i/lub stężenia insuliny.

Największą zawartość błonnika pokarmowego znajdziemy w nasionach roślin strączkowych oraz orzechach (15-20g/100g), następnie w owocach suszonych (6-13g/100g) i w produktach zbożowych z pełnego przemiału (2-14g/100g) oraz w owocach świeżych (0,3-8g/100g) i warzywach świeżych (0,5-5g/100g).



Kiszonki owoce i warzywa

Podstawą procesu kiszenia (kwaszenia) jest fermentacja mlekowa a czynnikiem utrwalającym jest kwas mlekowy. W Polsce procesowi kiszenia podaje się ogórki, białą kapustę ale mogą również być kwaszone soki warzywne - głównie z buraków oraz warzywa m.in. buraki ćwikłowe, kapusta pekińska, pomidory, czosnek, grzyby i oliwki. Ta metoda utrwalania żywności zachowuje dobrze składniki odżywcze surowca, głównie witaminę C oraz składniki powstające podczas kiszenia m.in. kwasy organiczne, bakterie fermentacji mlekowej korzystnie działają na perystaltykę jelit oraz biorą udział w regulacji ciśnienia krwi.


dietetyk Piskorska Barbara

Kopiowanie niniejszego artykułu lub jego części jedynie za pisemną zgodą autora. Dzielenie się artykułem poprzez podanie linka do niego, jak najbardziej zalecamy.


Bibliografia:
  • W. Marlicz, L. Ostrowska, I. Łoniewski,  Flora bakteryjna jelit i jej potencjalny związek z otyłością, Via Medica, 2013, s.21.
  • F. Świderski i B. Waszkiewicz-Robak, Charakterystyka, podział oraz ocena towaroznawcza przetworów owocowych i warzywnych, Towaroznawstwo żywności przetworzonej z elementami technologii, Wyd. SGGW, Warszawa, 2010, s.354-356.
  • J. Gawęcki, Błonnik pokarmowy, Żywienie człowieka podstawy nauki o żywieniu, Wyd. PWN, Warszawa, 2010, s.160-166.



Terapeutyczne oddziaływanie refleksoterapii stóp w leczeniu schorzeń jelita cienkiego

www

Refleksoterapia stóp polega na oddziaływaniu na narządy naszego ciała poprzez zakończenia nerwowe reprezentujące wszystkie strefy ciała, a znajdujące się w stopach. Poprzez masaż stref odruchowych narządy organizmu zostają pobudzone i w odpowiedzi na bodziec wyzwalają łańcuch reakcji biochemicznych. Są to mechanizmy samoregulacji, samoregeneracji i samolecznictwa. Masaż ten pobudza przepływ krwi przez dany narząd, a w związku z tym transport tlenu i substancji odżywczych oraz usuwa toksyny, które są swoistymi blokadami dla prawidłowego ich funkcjonowania. Dodatkowo refleksoterapia wprowadza organizm w stan głębokiej relaksacji eliminującej stres, który wyzwala zaburzenia  narządów wewnętrznych. Do zalet refleksoterapii zalicza się:

  • wstępnie określa, w którym miejscu w organizmie należy szukać jakiejś dolegliwości, a więc stanowi swoistą diagnozę pomocniczą
  • ma działanie terapeutyczne: normuje ciśnienie krwi, pracę jelit, wątroby, pęcherza moczowego czy układu oddechowego, działa leczniczo w przypadku obciążeń psychicznych spowodowanych stresem czy problemami emocjonalnymi, dny moczanowej, dolegliwości serca, bóli i chorób zębów, hemoroidów, zapalenia nerwu kulszowego, astmy, bezsenności, bólów głowy, braku apetytu, osteoporozy, niedokrwistości, wypadania włosów, zaburzeń wzroku, zapalenia zatok, przewlekłego zmęczenia, żylaków, bezpłodności czy alergii,
  • jest pierwszą pomocą w stanach ostrych/bólowych (refleksoterapia stóp stymuluje przysadkę mózgową do produkcji endorfin czyli naturalnej morfiny, która działa uśmierzająco na ból),
  • ma zastosowanie w profilaktyce: pobudza układ odpornościowy i utrzymuje go w zdrowiu, zmniejsza pobudliwość układu nerwowego, rozluźnia mięśnie, likwiduje blokady emocjonalne i energetyczne.


Podstawą refleksoterapii stóp jest Tradycyjna Medycyna Chińska. Funkcja jelita cienkiego wg. Tradycyjnej Medycyny Chińskiej polega na oddzieleniu czystego od nieczystego jeśli chodzi o pokarmy i płyny. Na gruncie emocjonalnym zaś umożliwia nam zdecydować co jest dla nas ważne, a co nie. Od tego narządu zależy również czy jesteśmy w stanie podejmować decyzje. Jelito cienkie kontroluje również przyjmowanie pokarmu i proces jego trawienia, a także ma znaczący wpływ na nasz układ immunologiczny. Strefa jelita cienkiego przebiega na dolnej części podeszwy stopy, zarówno prawej jak i lewej stopy. Masaż tych okolic powoduje poprawę trawienia, perystaltyki jelit, wchłaniania składników odżywczych, wydalania czy też regenerację jelita cienkiego. Dla uzyskania lepszego rezultatu zastosować można olejek eteryczny rumiankowy lub z czarnego pieprzu podczas masażu stref jelita cienkiego. Zastosowanie tych olejków wzmaga lecznicze działanie podczas zabiegu. Przeciwwskazania do zabiegu: ciężkie infekcje zakaźne, przeziębienie, zapalenie żył i układu limfatycznego, zagrożona ciąża oraz grzybica stóp.                          

Technik masażysta Arkadiusz Kamiński                               


Kopiowanie niniejszego artykułu lub jego części jedynie za pisemną zgodą autora. Dzielenie się artykułem poprzez podanie linka do niego, jak najbardziej zalecamy.


środa, 7 grudnia 2016

Dieta w Przewlekłej obturacyjnej chorobie płuc (POChP)

Przewlekłej obturacyjnej chorobie płuc (POChP) towarzyszą zmiany w układzie oddechowym oraz zmiany pozapłucne takie jak m.in. kacheksja, osteoporoza, zanik beztłuszczowej masy ciała, depresja, niedokrwistość oraz zwiększona zapadalność na choroby układu krążenia.

Występujące zaburzenia odżywienia mogą przyjmować dwie formy u osób z POChP sa to:
  • niedożywienie (30-60 % u pacjentów hospitalizowanych oraz 10-45 % u pacjentów ambulatoryjnych) - występuje tutaj niedożywienie białkowo - energetyczne. Utrata masy ciała u pacjentów z POChP w szczególności masy mięśni szkieletowych jest związana z większą podatnością na zaostrzenie objawów oddechowych i jest niezależnym czynnikiem ryzyka powstawania licznych powikłań w POChP. U pacjentów z POChP, u których wskaźnik BMI jest poniżej 20 kg/m2  wskazuje na możliwą hospitalizcje tych osób i może wskazywać na ryzyko zaostrzenia objawów choroby. Zalecanymi wskaźnikami BMI to zakres 20 - 25  kg/m2. W leczeniu osób z POChP z niedożywieniem zasadnicza rolę odrywa odpowiednia ilość węglowodanów do tłuszczy z przewagą tłuszczy. Białko jest podawane w ilości w 1 g/kg mc./dzień.
  • nadwaga oraz otyłość - należy tutaj dążyć do obniżenia masy ciała. U osób otyłych z POChP są nasilone objawy ze strony układu oddechowego oraz jest obniżona jakość życia w porównaniu z osobami o należnej masie ciała. Jednak coraz częściej wykazuje się na ochronną rolę  nadwagi i otyłości w wielu przewlekłych chorobach wyniszczających m.in. w POChP. Te ochronne zjawisko nadwagi i otyłości nazwano "paradoksem otyłości", gdyż według Collins i wsp. [27] potwierdzili, że pacjenci z nadwagą (BMI=25,0-29,9 kg/m2) lub otyłością (BMI>30 kg/m2) byli rzadziej hospitalizowani w przypadku zaostrzenia objawów choroby, niż pacjenci z należną masą ciała lub z niedowagą. 

Pacjentom dobrze odżywionym zaleca się zbilansowaną dietę według modelu talerza zdrowego żywienia. Talerz zdrowego odżywiania jest graficzne przedstawienie ogólnych zasad prawidłowego odżywiania. Talerz jest podzielony na cztery części i do każdej części jest przypasowany odpowiedni kolor:

czerwony - owoce
pomarańczowy - produkty zbożowe
zielony – warzywa 
fioletowy – produkty białkowe. 
niebieski - nabiał.

www

Zalecenia odnośnie zdrowego żywienia według Instytutu żywności i żywienia:

  1. Spożywaj posiłki regularnie od 4 do 5 posiłków na dzień co 3-4 godziny.
  2. Warzywa i owoce jedz najczęściej i niech stanowią połowę, tego co zjadasz. Warzywa powinny stanowić w proporcji 3/4 zaś owoce 1/4.
  3. Codziennie spożywaj co najmniej 2 duże szklanki mleka, można je zastąpić jogurtem, kefirem i częściowo serem.
  4. Ogranicz spożycie mięsa (szczególnie czerwonego mięsa oraz przetworzonych produktów mięsnych do ok. 0,5 kg/tydzień). Jedz ryby, nasiona roślin strączkowych i jaja.
  5. Ogranicz spożycie tłuszczy zwierzęcych, zastąp je olejami roślinnymi.
  6. Nie dosalaj produktów, zastąp sól ziołami.
  7. Pij co najmniej 1,5 litra wody dziennie.
  8. Nie spożywaj alkoholu.

dietetyk Piskorska Barbara

Kopiowanie niniejszego artykułu lub jego części jedynie za pisemną zgodą autora.
Dzielenie się artykułem poprzez podanie linka do niego, jak najbardziej zalecamy.

Bibliografia:

Leczenie POCHP poprzez masaż segmentarny



www

Za tajemniczym skrótem POCHP kryje się współczesna cywilizacyjna choroba – przewlekła obturacyjna choroba płuc. Jest ona stanem chorobowym charakteryzującym się obecnością zwężenia dróg oddechowych. Spowodowane jest ono przewlekłym zapaleniem oskrzeli i rozedmą płuc. Ograniczenie to jest zwykle postępujące i wiąże się z nieprawidłową odpowiedzią zapalną płuc na szkodliwe pyły i gazy. Wśród innych czynników ryzyka wymienia się również narażenie zawodowe na pyły przemysłowe i substancje chemiczne, spalanie w warunkach domowych biomasy, skażenie powietrza atmosferycznego, czynniki genetyczne oraz palenie papierosów. Choroba ta jest bardzo zdradliwa, ponieważ początkowo nie daje żadnych objawów. Z czasem pojawia się niewinny kaszel, którego intensywność systematycznie się zwiększa. Kolejnym etapem przebiegu choroby jest pojawienie się śluzowej plwociny wraz z kaszlem, która w czasie zakażenia zamienia się w ropę. Gdy pojawia się duszność postęp choroby jest już bardzo duży, ze względu na znaczne zmniejszenie możliwości czynnościowych płuc.
  
POCHP można skutecznie leczyć masażem segmentarnym. Masaż ten jest Terapią neuroodruchową służącą do leczenia stanów chorobowych poprzez oddziaływanie na unerwienie odchodzące od kręgosłupa. W chorobach narządów wewnętrznych są odcinki skóry, które wykazują szczególną wrażliwość na bodźce. Badania udowodniły istnienie bezpośrednich powiązań pomiędzy narządami wewnętrznymi, a skórą, kośćmi czy mięśniami. Powiązania te powodują, że procesy chorobotwórcze toczące się w danym narządzie wywołują zmiany w odpowiedniej tkance skórnej, okostnej czy mięśniowej. W chorobach układu oddechowego Pacjent będzie odczuwał bolesność okolicy łopatek, dolnych żeber zarówno z przodu jak i z tyłu ciała, obojczyków, mostka, mięśni okolicy klatki piersiowej, szyi i karku. Proszę zwrócić uwagę jak mądry jest organizm człowieka, który poprzez bolesność zewnętrznych okolic ciała informuje nas o problemach toczących się w jego wnętrzu. 

Poprzez wykonywanie odpowiednich technik masażu segmentarnego można wpływać na regulację narządów wewnętrznych, tym samym działając na nie leczniczo. Unerwienie przykręgosłupowe mające wpływ na układ oddechowy biegnie od połowy odcinka szyjnego kręgosłupa, a kończy się pod koniec piersiowego odcinka kręgosłupa. Obejmuje więc całą okolicę klatki piersiowej gdzie znajdują się płuca. Terapeuta odpowiednimi technikami wykonywanymi wzdłuż kręgosłupa przekazuje bodziec leczniczy, który biegnąc przez unerwienie dociera do danego narządu wewnętrznego.

Celem masażu jest m. in. działanie odżywcze na tkanki okolicy klatki piersiowej, poprawa wymiany gazowej zachodzącej w płucach, zwiększenie elastyczności mięśni powodujące poprawę ruchliwości klatki piersiowej dzięki czemu Pacjent jest w stanie głębiej oddychać i tym samym lepiej dotleniać organizm, ułatwianie odkrztuszania wydzieliny zalegającej w płucach, działanie przeciwbólowe, usuwanie składników pozapalnych, ogólna regeneracja układu oddechowego, a w ślad za tym poprawa spełniania przez niego swoich podstawowych funkcji.

dyplomowany Technik masażysta, Arkadiusz Kamiński

Kopiowanie niniejszego artykułu lub jego części jedynie za pisemną zgodą autora.
Dzielenie się artykułem poprzez podanie linka do niego, jak najbardziej zalecamy.